U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

De Bron

 

Mijn levenspad tot nu toe is over ruig terrein gegaan. De paden waren niet altijd even goed begaanbaar, maar wel vol avontuur en uitdagingen, om uiteindelijk uit te komen bij mijn eigen bron. De naam De Bron is dus niet zomaar een willekeurig gekozen naam.

 

eigen tekeningeigen tekening

 

Een groot deel van mijn leven heb ik me afgevraagd wat er nu toch anders was aan mij. Als kind van een veelal afwezig acteursechtpaar was ik al snel op kindermeisjes en later op mijzelf aangewezen. Dat ik anders was dan andere kinderen is mijn ouders in eerste instantie waarschijnlijk niet opgevallen. Ik belandde al heel vroeg in het therapeutische circuit. Ik had onverklaarbare angsten, was extreem onzeker en faalangstig, had weinig echte vrienden en vriendinnen. Op school ging het best goed, maar ik scoorde op sommige vakken extreem goed en op andere zeer slecht. Rekenen en later wiskunde was een drama. Uiteindelijk behaalde ik wel mijn Havodiploma met uitblinkers in alle taalvakken. Taal is, zoals Pauline Cornelisse zo mooi heeft verwoord, echt mijn ‘ding’!

Op de lagere school begon ik al verhalen te schrijven. Ik zat op een Montessori school waar ik ook echt de ruimte kreeg om mij creatief te uiten. Schrijven is mijn hele leven een uitlaatklep gebleven. Eindeloos veel dagboeken heb ik volgeschreven. Daarnaast schreef ik korte verhalen.

 

De therapieën waar ik vanaf mijn zeventiende mee te maken kreeg leken maar weinig voor me te doen. Het was meer een spuien van alles waar ik in mijn leven tegenaan liep. Mijn stemmingen waren erg wisselend en ik was regelmatig depressief. Pas toen ik mij meldde bij de opleiding tot reïncarnatietherapeute, begon ik te beseffen dat ik al die jaren me vooral slachtoffer had gevoeld en zelf geen verantwoording nam voor mijn leven. Met hard werken kroop ik uit de slachtofferrol en behaalde ik mijn diploma voor reïncarnatietherapeute en later ook nog een coachingdiploma. Ook kreeg ik in die tijd voor het eerst een vaste baan. Ik werd werkzaam in de gehandicaptenzorg, iets wat ik goed kon combineren met het voeren van mijn eigen praktijk. Nog steeds werk ik met veel plezier op een woonvoorziening voor mensen met een verstandelijke beperking.

 

Toch bleef ik mijn leven als erg moeizaam ervaren. Het leek of ik alles moest bevechten. Ik was vaak depressief. Het opvoeden van mijn kinderen na de scheiding van mijn eerste man was ontzettend zwaar. Ik stond letterlijk overal alleen voor. Het was een dagelijkse knokpartij om rond te komen en alles een beetje te laten functioneren. Het voeren van een eigen praktijk met alles wat daar bij kwam kijken werd naast mijn baan in de zorg eenvoudigweg ‘too much’. Ik raakte burn-out en opnieuw in een depressie.

Weer belandde ik de hulpverlening. Deze keer was ik vastbesloten uit te vinden wat maakte dat ik steeds weer zo uit mijn evenwicht raakte. Aanvankelijk werd er gedacht dat ik een bipolaire stoornis had, wat mijn wisselende stemmingen en depressies kon verklaren. Inmiddels is duidelijk geworden dat ik niet gediagnosticeerde ADHD/ADD heb, waardoor informatie bij mij anders binnenkomt en verwerkt wordt.

In het najaar 2017 kreeg ik de gelegenheid om met twee mooie sterke vrouwen, Mariet Diepgrond en Lydia Kimman reïncarnatieprocestherapie te doen. Met subsidie van de SVR(Stichting Voorlichting Reïncarnatietherapie) heb ik over dit proces, het ontdekken van mijn eigen bron, een boek mogen schrijven. Dit boek ‘De rode draad van Ariadne’ is via deze site te bestellen. In dit boek heb ik naast het vertellen van mijn levensverhaal ook de gelegenheid gekregen mijn creativiteit met de wereld te delen. Vanuit mijn eigen bron ga ik van nu af aan de verbinding aan met de wereld om anderen te inspireren en mijn kennis te delen.

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?